|
|
 |
Scarface en hiphop (via jeweettog)
Tony Montana heeft zijn (witte) sporen danig nagelaten in hiphop-land. De gedeporteerde Cubaanse kruimeldief die in Florida aanspoelt en een drugsimperium opbouwt, het geweld vol superlatieven niet schuwt en zelf in een regen van kogels het aardse bestaan verlaat wordt keer op keer aangehaald in rapteksten.
Ene Brad Jordan uit Houston, Texas heeft zich zelfs vernoemd naar de bijnaam van Montana zonder zelf, naar mijn weten, een litteken in het gezicht te hebben. Als Nederlandse middenklasser heb ik mij altijd verbaasd over het feit dat een roekeloze, opportunistische sadist (ook al wordt hij briljant vertolkt door Al Pacino) een inspirerende held kan zijn voor andere have-nots. Ik zie de film als een grote waarschuwing: don’t try this at home! Maar als je werkelijk niets hebt te verliezen in het leven... waarom niet? De drugs, de vrouwen, de wapens, de afrekeningen; Scarface is wat 50 Cent (en met hem vele anderen) graag over zichzelf fantaseert.
De film is volgens mij ook op een andere manier een bron van inspiratie: ik ken geen andere film waar in werkelijk iedere zin het woord “fuck” minstens drie keer voorkomt (in ‘Raging Bull’ is het maar twee keer per zin).
Hiphop en Afrika (via Papichulo)
Ahhhh... Herinneren jullie je de Afrocentric rappers van begin jaren negentig nog? Het (nep)goud moest wijken voor leren medailles om de nek, Kangols werden vervangen door tulbanden en leren fezzen en Dapper Dan pakken met Gucci of Versace logo’s all over werden bij het Leger des Heils gedumpt ten faveure van daishiki’s en andere jurken. Vrouwen waren heel even ‘Queen’ in plaats van een ‘Ho’, overal moesten tribal drums en authentiek gejoel doorheen gemixt worden, en iedereen moest terug naar The Motherland. Oude wijn in nieuwe zakken. Iedere modegril duikt na twintig jaar weer op, en Native Tongues, X-Clan, Arrested Development en noem het maar op waren een vervolg op The Last Poets, Gil Scott Heron en andere helden uit de seventies, die precies hetzelfde predikten. Het neemt niet weg dat het in sommige gevallen prima hiphop heeft opgeleverd, maar de uitkomst bleek hetzelfde als twintig jaar daarvoor: niemand wil terug naar Afrika.
Een continent dat tot op de dag van vandaag massaal verscheurd wordt door honger, burgeroorlogen, AIDS en uitbuiting: dan lijkt het ghetto ineens een stuk minder erg.
Hiphop is groot in Afrika, alleen is de relatie tussen het moederland van de mensheid en het moederland van hiphop altijd eenrichtingsverkeer geweest. Geen Yank interesseert zich voor Afrikaanse hiphop: rolling down Soweto in my twent-year old rusty Datsun surrounded by flies? Get a life. Het is het Europese alternatieve poppubliek dat dit soort acts als ‘wereldmuziek’ eventjes oppikt en daarna weer laat vallen, Euro- en US hiphoppers laten het helemaal links liggen want het is niet ‘real’ genoeg. Zonde en shame on you, want zonder Afrika was er nooit... trap zelf de open deur maar in!
Hiphop en volwassen worden (via SandR)
This one really hits home. Als eind-dertiger met vaste baan en drie kinderen betrap ik mijzelf er steeds vaker op dat ik mij een opa voel als ik huidige hiphoppers zie of hoor spreken. Ik heb dan wel nooit baggy pants of FUBU/KARL KANI sweaters (die volgens mij allemaal door Bill Cosby worden ontworpen, zo lelijk zijn ze) gedragen, maar ik loop vaak op sneakers en draag vrijwel dagelijks een petje. Dan zie ik mijzelf in de ruit van de forensentrein gepiegeld staan en denk: ai... hoe lang kan dit nog voordat ik echt uitgelachen word? NIET BIJ STILSTAAN! Never judge a book by it’s cover, en ook al doen anderen dat wel, trek je er geen reet van aan! Laat ze maar denken dat je een geek bent omdat je headboppend met grijze slapen onder de headphones door de stad bouncet. Weten zij veel dat via een ingenieus systeem de Discman, Walkman of iPod draait op de dynamofunctie van het knikkende hoofd ( byebye batteries; milieubewust idee, Sony of Apple?). Ik kijk nu al uit naar de dag dat mijn zoons CD’s, petjes en sneakers met mij willen ruilen. En SandR, ik zie je over veertig jaar bij het Wu-Tang concert in Seniorencentrum Beukenhorst (gratis parkeren voor alle modellen rollators behalve die extra brede Hummers... ).
Hiphop en de provincie (via Turn), Vlaamse hiphop (via O-4)
Tja, Turn, ik kan er ook niks aan doen dat Brain en Ex in Amsterdam wonen, waardoor het lijkt dat het zwaartepunt van hiphop in ons land in Mokum ligt. Waren zij destijds in Alphen a/d Rijn en Oosterhout blijven wonen en had je Opgezwolle, Raymster, Postmen, E-Life, The Proov en al die andere dope artiesten van buiten de hoofdstad bij elkaar opgeteld, dan had je met recht kunnen zeggen: Hiphop in Amsterdam? Een ware RAMP.
Hiphop in Vlaanderen? Ik ken helaas alleen Paleis van Boem en Krewcial en die vind ik allebei goed. Ik heb een teep van Krewcial met de Mystic Journeymen en dat is echt da bomb. Volgens mij barst het van het talent in het land van Soulwax en Brel. Vlaanderen (et la Wallonie), laat u horen ( et laissez nous écouter à vous)!!!
Vrouwelijke hiphop DJ’s (via Coencurrentie)
Bestaan! Goed, het zijn er niet zoveel als mannelijke DJ’s (zie een vorige column van mij over vrouwen en hiphop voor de vermoedelijke redenen voor dit feit), maar ze zijn er. Alleen net zoals bij Burundese breakdancers, Bhutaanse beatboxers en Vlaamse freestylers horen we er te weinig over. De vrouw achter de stalen wielen die meteen bij mij opkomt, is DJ Pam the Funkstress van The Coup. Zij schijnt, volgens het roddelblad OOR, te scratchen met behulp van haar omvangrijke boezem...
Wanneer is iets oldskool? (via Robin)
Als wij als hiphop-nation met elkaar afspreken om iets van minstens tien jaar geleden ineens tof te vinden, er heel zeker van zijn dat de meeste andere mensen dat niet zullen vinden, en er stiekem niet zeker van zijn of we het wel helemaal begrijpen. Iedereen aan de Flavor Flav klok en de TROOP suits!
Ingmar
|
|
|
|
