|
|
 |
De Line die alles zegt: Blue sky, sunshine, what a day to take a walk.
Masta Ace's Take a Walk is niet zomaar een leuk liedje, het is een anthem. Heb je
dat gelezen? Een A N T H E M, motherfuckers. En deze week leg ik jullie uit waarom.
Ik heb al twee mannetjes-elementen besproken. De Straat, de rauwe harde kant. En
Papiness, de swagger, pure testosteron. Maar hiphop heeft ook haar zorgzame feminine
side: Love, het vierde element.
En dan bedoel ik niet de liefdesliedjes, want die heb je in alle muziekstromingen.
Het zou me niet verbazen als ze de punk ballad inmiddels ook hebben uitgevonden.
Nee, ik bedoel Love voor de game, voor de mensen, de community, de wijken. De warme,
zachte kant van hiphop. De Love waardoor Black Star zo'n tyfusvette plaat is. De
Love waardoor ik soms in mijn eentje tot diep in de nacht albums helemaal afluister.
Sommige rappers slaan een beetje door in hun Love en maken van die skyradio hiphop
voor schattige meisjes op dunks. Common gozer, jij bent niet in touch met je
feminine side, je bent gewoon een wijf geworden. Met een snor. Met jou willen de
dames goede gesprekken voeren en misschien knuffelen, maar īs nachts willen ze een
echte vent. Jij bent wel lief voor de straat, maar je neemt haar nooit eens lekker
hard.
Aan de andere kant, met een echte vent kom je weer terecht bij de papiīs, de stoere
mannen. Lekker macho enzo, maar daar hebben de dames niks aan als ze een keer moeten
huilen of praten of dat soort dingen. De mannetjes die de straat keihard gebruiken
maar er nooit eens lief voor zijn. Die er niet zijn als de mensen in de wijken
troost of hoop nodig hebben, een frontman die voor ze opkomt, een king of New York.
En dat brengt ons bij Masta Ace. Niet omdat hij ooit king of New York gekroond gaat
worden, maar wel omdat hij het ideale evenwicht tussen Straat, Papiness en Love
heeft gevonden.
Take a Walk, beste mensen. In elke verse hoor je de mannetjeskant. De dices,
schieten en steken, tienerhoertjes, drank en weed, crack deals, trainingspakken die
van de vrachtwagen afvallen - het hele familiepakket. 'Wat een godvergeten kutzooi
is het in Brooklyn'. Maar net voordat je voor de zekerheid een zakmes in je broekzak
stopt, komt Ace's vrouwelijke kant tevoorschijn in het refrein. Blue sky, sunshine,
what a day to take a walk. Oftewel: 'Maar damn wat hou ik van mijn wijk, mijn
straten, mijn mensen'. Pure Love, en daarom is dit zo'n fucking anthem. Ace is de
ideale lover. Hij maakt īs nachts duidelijk who their daddy is, maar is ook de man
die 's ochtends eerder uit bed kruipt om croissantjes te bakken en sinaasappels te
persen. Blue skies and sunshine, you gotta give respect to get respect.
Oudewijzekiko
|
|
|
|
