|
|
 |
De line die alles zegt: 'I never went to college, but I got crazy knowledge'
Laten we bij het begin beginnen: de straat. Wat mij betreft element nummer één.
Sterker nog, de andere negen elementen komen er ook vandaan. Maar dat volgt nog,
lieve lezertjes.
De straat. Hiphop is van de straat voor de straat. Romantisch uitgedrukt: hiphop is
de stem van de underdogs. Dankzij taggen krijgen mensen ineens een naam, dankzij rap
worden hun verhalen gehoord. Misschien is dat een open deur, maar dan wel zo´n
belangrijke deur dat ik hem toch inschop. Waving the four four uiteraard.
Want ondertussen zijn al lang niet meer alleen de underdogs met hiphop bezig. Linkse
studenten, kantoorpikkies, urban succesverhalen, iedereen doet mee. Gezellig! En het
is zelfs wel goed voor de scene: die types zijn vaak handig met magazines, labels,
winkels, parties en meer. Als ik de straat was, zou ik zeggen: bedankt voor de hulp
papi!
Zolang die papi maar niet probeert hiphop van me af te pakken. Me probeert te
vertellen hoe hiphop wel of niet werkt, dat ik een voorbeeldfunctie heb, dat ik iets
positiefs moet bijdragen. Dat ik vernieuwende beats en intelligente teksten moet
hebben. Dat ik wel graff mag zetten, maar alleen als het kunstzinnig verantwoord is.
Fuck jou papi! Leuk dat je meedoet, maar tot hier en niet verder. Blijf met je
klauwen van mijn hiphop af, stinkerd. Als ik heb vastgezeten en borie verkoop, dan
rap ik daarover. Als ik thuis lidwoorden verhaspel, doe ik dat ook op mijn album.
Dat ben ik en daar heb ik hiphop voor.
Zou ik zeggen als ik de straat was. Met een hoop vieze woorden erbij. Maar goed, ik
ben de straat niet. Ik ben zo'n linkse urban kantoorpapi, die zijn kleine beetje
swagger uit hiphop haalt. Dolblij dat de straat haar verhalen aan mij vertelt. Want
ik vind het bereninteressant en goddamn, wat kun je lekker meeschreeuwen. He ain't a
crook, son!
Heerlijk, dankjewel straat.
Oudewijzekiko
|
|
|
|
