theReviews R.I.P.
1/4/2006
In de tijd dat the Source slechts in een enkele exotische winkel lag en het Internet nog niet in ieder huishouden geïnstalleerd was, waren theReviews een aanvulling op de kennis van nieuwe platen. Nu velen een plaat eerst downloaden voordat ze hem kopen en recensies over het hele internet in alle talen verschijnen als de promo nog niet eens uit is, verliezen de lange recensies hun relevantie. We hebben er daarom voor gekozen nieuwe releases, boeken of ander relevants op een kortere snellere wijze onder de aandacht brengen. Als eerbetoon aan een topproducer en aan deze rubriek, nog een laatste keer dan: theReviews. Zie je in theRadar!

J. Dilla aka Jay Dee
Donuts
Stonesthrow
We hebben een van de meest getalenteerde producers uit de hiphopgeschiedenis verloren. In Amsterdam bezorgde Jay Dee onlangs nog kippenvel door de show te rocken vanuit een rolstoel. De producer was op zijn 32e al 'Something like a vet' zoals hij zelf zei. Zijn cv is indrukwekkend. Slum Village, Jaylib, A Tribe Called Quest en natuurlijk een waslijst van producties voor dope rappers, maar jullie kennen de staat van dienst, whats new?

Dilla hield van donuts. De banaliteit van de titel van zijn eerste solo-release voor het illustere Stonesthrow label is ongekend. Voor een deel gemaakt op een portable studio vanuit zijn ziekbed is hier een instrumentaal hiphopalbum dat voor je ongeboren kleinkinderen nog
te ver gaat. Enkele hoogtepunten: ' The Factory' is donkere en freaky headnodshit, dat met zijn filter sweeps dicht bij zijn stijl op het 'Welcome 2 Detroit' album ligt. De drums op 'People' klinken als ingespeeld door Afrikaanse drummers uit een parallel universum, op de achtergrond onheilspellend gehijg en ademstoten. 'Lightworks' is een gelaagd psychedelisch avontuur, met hypnotiserende electronische klanken die je in verdwazing achterlaten. Voor degenen die van labels houden; met je ogen dicht is het soms meer IDM dan hiphop. De plaat is een sonisch mirakel vol subtiliteiten, space drums en soulsamples. Idiosyncratisch en totaal onafhankelijk van waar de rest van de beatmakers mee bezig is. Het zijn eenendertig kleine wereldjes om voor een paar minuten in te verdwalen totdat je de nieuwe binnengaat: "Waar de fok ben ik nu weer beland?!" Maar ondanks het spaced out karakter en het electronische geluid is de plaat geworteld in de rapgeschiedenis. 'Donuts' is stijlvaste en vernieuwende b-boy shit vol gevoel, simpelweg briljante muziek.

R.I.P. We missen hem.

Stefan
Jeroen van H.