De line-up, toegangsprijs (10 euro) en de locatie waren op papier al heel erg dope. Als ze volgend jaar wederom acts van dit kaliber weten te scoren dan ben ik er zeker weer bij. Vorig jaar tijdens de performance van Slum Village was het echter wel beduidend drukker in het Tropenmuseum. Misschien dat het publiek toen toch te erg geschrokken was van de matige geluidskwaliteit. Een probleem dat dit jaar nog steeds niet helemaal verholpen was. Helaas mocht er alleen achter podium gedronken worden, dus het concert bekijken onder het genot van een koud biertje zat er jammer genoeg ook niet in. Daar stond echter tegenover dat de performances veel, zo niet alles, vergoedden. Met name Guilty Simpson en EMC (Masta Ace, Stricklin, Punchline en Wordsworth) hadden een dope show neergezet. Guilty is live een technisch zeer sterke mc en EMC trakteerde het publiek naast een reguliere show ook nog op een old school special. Dat deze artiesten na hun optredens gewoon nog een biertje kwamen drinken met het publiek droeg natuurlijk alleen maar bij aan de sfeer. Het was een gezellige hip hop avond in het Tropenmuseum die eigenlijk meer publiek verdiende. Volgend jaar allemaal komen dus.

Dat een zegen tevens een vloek kan zijn, is in onze postmoderne wereld inmiddels een gemeenplaats geworden. Maar Akrobatik maakt het wel erg bont. Want stel je voor: je bent een getalenteerde MC die in staat is om een kwalitatief hoogstaand album voort te brengen, maar je maakt één nummer dat de rest van de plaat onmiskenbaar klaart. Zo verging het de rapper uit Boston met zijn full-length debuut ‘Balance’, waarop het ontroerende ‘Remind My Soul’ de resterende tracks – toch allerminst onaardige joints – absoluut overschaduwde. De meeste mensen zouden lering trekken uit een dergelijke uitkomst. Akrobatik niet. Die dropt gewoon het album ‘Absolute Value’ op Fatbeats en neemt daarbij nietsvermoedend ‘Front Steps Part II (Tough Love)’ in de tracklist op. En uiteraard: het onvermijdelijke geschiedt, want de overige nummers verbleken één voor één naast deze weergaloze tentoonspreiding van hardcore hiphop. Beat, flow, lyrics, consciousness, delivery – op ieder denkbaar terrein overtreft Akrobatik zichzelf met deze instant classic track. Het blijkt eenvoudigweg de som der delen: de geschiedenis herhaalt zich. En daar kan B-Real met zijn minieme bijdrage op het openingsnummer niets aan veranderen, net zo min als Talib Kweli, Willie Evans Jr. of de andere gastrappers daartoe bij machte zijn. Natuurlijk staat een MC volledig in zijn recht als hij een klassieke track wil droppen. Maar een onvoorzien gevolg is dat de luisteraar vanaf het moment dat hij 'Front Steps Part II' gehoord heeft, tijdens de rest van de plaat enigszins teleurgesteld zal denken: “Kom op Ak, dat kan je veel beter...” Terwijl die andere nummers in negen van de tien gevallen toch echt van een bovengemiddeld niveau zijn; alleen het zoetsappige ‘Rain’ en het uitgekauwde ‘Beast Mode’ voldoen niet aan de standaard. Maar ook met deze beide miskleunen is ‘Absolute Value’ het checken waard, alleen al om die ene track.

Na jaren op het podium en twee albums samen met zijn broer Neo, vond Manu de tijd rijp voor zijn solo debuut op Blaxtar’s kersverse Raen Music label.
‘De Vloek op de Overvloed’ zit, zowel qua muzikale omlijsting als inhoudelijk, in op één lijn met Amerikaanse underground-grootheden als Dead Prez en Immortal Technique. Productioneel tot in de puntjes uitgewerkt door onder andere DJ PCM en Neo, overwegend melodisch en duister. Met veel viool-orchestratie, gewichtige piano’s en hier en daar opgeluisterd met live-instrumentatie.
De rapper steekt op agressieve toon van wal over Het Systeem en haar ‘onvermijdelijke ondergang’. Het blijkt allemaal een gevolg van de slavernij en industrialisering. Deze VOC-mentaliteit krijgt de wind van voren op tracks als ‘De Vloek op de Overvloed’, ‘Kleurenblind’ en ‘Breek de Muren’. Hij smijt daarbij met poëtische krachttermen en radicale standpunten ontleend aan o.a. rastafari en Islam. Dat daarin amper nuance te vinden is ontleent de nummers overtuigingskracht, maar mogelijkerwijs zal de wat minder militante luisteraar struikelen over zijn gebrek aan reflectie.
Pas later op het album wordt de toon milder en blijkt er toch nog ruimte voor relativering. Op de voorlaatste track Zadkiël lijkt Manu zelfs zijn excuses aan te bieden, want “Wat je daar allemaal aan hebt, of wat je daar mee moet, dat weet ik ook niet.”
Zo blijkt ‘De Vloek op de Overvloed’ uiteindelijk niet het manifesto van een activistische beweging, maar eerder een verhaal over persoonlijke strijd. Waarmee je je kan laten meeslepen als je het de kans geeft, ook zonder het ermee eens te zijn.

beluister het hele album op hyves.
website
myspace

Het houdt niet op. Nog voor iemand hun afwezigheid kon opmerken hebben de heren uit Minneapolis alweer een nieuw album uit. De nodige aandacht ging al uit naar hun guerilla marketing technieken (o.a. een corny youtube talkshow en citroenen in postpaketten), maar hoe zit het met de muziek? Was hun laatste werk nog een hommage aan de oldskool, slaan ze voor deze schijf (alweer) een nieuwe weg in. De liveband waar Slug de laatste twee jaar mee tourde is nu ook terug te horen op het album.
De resulterende geluid loopt van melancholisch gitaarwerk tot opbeurende jazzy pianoriedeltjes, vaak versierd met pretentieloze zangrefreintjes. Hier en daar doet dat denken aan recent werk van The Roots, maar Slug’s onderwerpkeuze is toch een stuk minder politiek.
Verre van zelfs. Als vanouds blijft het allemaal wat cryptisch, inhoudelijk put het allemaal uit het dagelijks leven in de suburbs en op tour. Vrouwen, zijn kind, vrienden. Niks nieuws eigenlijk.
Het is vooral de vorm die veranderd is: in plaats van loops en raps lijken de nummers nu een stuk meer op liedjes. Die zijn hier en daar erg geslaagd, maar helaas vaker niet dan wel. Slug is geen zanger, en Ant weet toch meer indruk te maken met samples dan met de 'echte' instrumenten die hier de basis vormen van zijn producties.
De titel lijkt dan ook vooral te verwijzen naar de inhoud: ook al heb je niks te melden, maak er wat moois van. In die opzet is “When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold” maar half geslaagd. De fans zullen blij zijn met een paar geslaagde nieuwe tracks, de rest doet er goed aan eerst maar eens wat ouder werk van de heren Slug en Ant te beluisteren.

Soweto, één van Zuid-Afrika’s bekendste townships, vlak buiten Johannesburg. Naast de geboorteplaats van o.a. Desmond Tutu en Nelson Mandela is deze plek ook een cultureel epicentrum en biedt deze onderdak aan een levendige hip hop scene. De Nederlandse organisatie Music Mayday stuurde filmmakers Sjoco Sjon en Leipe Duke (je zal maar zo heten) er naar toe en liet ze de vrije hand.
Ze filmden er een aantal ‘Sunday Sessions’, wekelijkse jams waar alle elementen van hip hop bijeen komen. We zien hoe hip hop zich heeft ontwikkeld tot een globale beweging, en hoe die beleefd word door mensen aan de andere kant van de wereld.
Gek genoeg is dat niet zo heel anders dan hier. Zo zien we dope rappers, wacke rappers, breakdancers, krumpers, verveelde jongeren die door de modder crossen met hun auto’s, onwennig publiek en uitzinnige jams, maar ook rappers die hun (al dan niet genuanceerde) meningen ventileren over politiek en commercie binnen hun geliefde scene.
Het is verfrissend om een film over Afrika te zien waarin nu eens geen zielige, hulpbehoevende mensen centraal staan, maar juist idealistische, ondernemende jongeren. Het enige moment dat we echt een glimp opvangen van alledaagse armoede is wanneer de filmmakers op bezoek gaan bij de ‘Deep Soweto Crew’. Een van de heren maakt even aan de camera duidelijk ‘I kill you’ en het lijkt geen grapje te zijn.
Ondanks, of juist dankzij deze harde realiteit is het is inspirerend om te zien hoe deze jonge mensen iets maken uit het niets, met een enthousiasme en doorzettingsvermogen waar we hier in Nederland nog een les uit kunnen trekken.

Bekijk de trailer hier
en bestel ‘m hier voor 7 euro.

Tot een paar jaren terug was Creature nog een armlastige alcoholist zonder vast inkomen. Tot hij, mede beinvloed door mensen als Percee P, op een dag besloot de knop om te gooien en zich compleet in te zetten voor zijn muziek. Gewoon op straat staan en verkopen, en er nog een aardig inkomen aan overhouden ook. Hij stopte met drinken en keek niet meer terug. Niet zo vreemd dat deze 'hustle' ook het centrale thema werd voor zijn eerste echte solo album.

De titel 'Hustle to be Free' mag je dan ook letterlijk nemen. Creature is een ware independent artiest, die zonder label of andere 'middlemen' voornamelijk zijn eigen boontjes dopt. Daar vertelt hij graag over, in een voor een New Yorker wel erg zuidelijk klinkende flow. De beats varieren van experimenteel gebliep tot kalmerende pianomelodietjes, duistere japanse oorlogsmarsen, bouncende synthy clubbeats en rockende gitaarnummers. Dat alles met behulp van zijn vaste parters-in-crime Fred Ones en SKILA, maar ook bekendere namen zoals Blockhead en Prefuse 73 werkten mee.

Het levert een gevarieerd geheel op, met als rode draad de zware, enigszins agressieve stem van Creature, die het beste tot zijn recht komt in de pakkende refreinen. Lastig in te delen, want is het nou gangsta, dirty south, concious, of rock/rap crossover? Precies dit maakt 'Hustle to be Free' een erg toegankelijk album, waarop iedereen die houdt van stevige muziek en harde waarheid wel iets van z’n gading zal kunnen vinden.

beluister en bestel via Creatures myspace
http://www.myspace.com/creature1

Hiphopheads die al in 1995 of eerder studiefinanciering konden aanvragen, zijn ongetwijfeld bekend met deze voormalige Poor Righteous Teacher uit New Jersey. Bij de gemiddelde noob gaat wellicht een belletje rinkelen als ‘Conscious Style’, een collabo met KRS-One, ter sprake komt. Wise Intelligent luidt de naam, veelzeggend en zelfverzekerd. Een predikaat dat ook inhoudelijk op de artiest van toepassing is.

In tegenstelling tot het gros van zijn generatiegenoten komt Wise Intelligent na al die jaren nog altijd fris voor de dag. Op ‘Blessed Be The Poor’ legt de MC zich, meer dan vroeger, toe op ragga. Zijn flow is veelal melodieus, evenals het merendeel van de hooks. Daarnaast toont de oudgediende zich onverminderd maatschappijkritisch, hoewel hij die houding minder dan vroeger aan het volledige album ten grondslag legt. De rode draad is evenwel van begin tot eind waarneembaar.

Het enige minpunt vormen de beats. Lang niet alle producties zijn zorgvuldig uitgewerkt en de sound is over het algemeen wel erg midi. Fletse kicks, schelle claps en banale samples creëren een sfeer die gewicht ontbeert en daardoor maar weinig opzien baart. Bovendien komt de vermaarde MC – mede dankzij de producties – op bepaalde momenten iets te zoetsappig uit de hoek, waardoor hij een wat lullige indruk maakt. Toch is ‘Blessed Be The Poor’ prima luistervoer voor wie geëngageerde en oorspronkelijke hiphop een warm hart toedraagt.