theBoombap / hip hop platform


Op 9 juni ligt 'Green' in de winkel, het eerste album van Postman. Nadat The Anonymous Mis drie albums met Shyrock en G-Boah had gemaakt, besloot het trio de stekker uit Postmen te trekken. Mis wilde niet stil zitten en ging solo onder de naam Postman. Zijn nieuwe album kwam niet zonder slag of stoot tot stand: "Ik heb mezelf opgeofferd voor andere mensen." Back to basics Het nieuwe album van Mis is een muzikaal kleurrijke plaat. Dit is opvallend omdat de Rotterdammer de laatste twee jaar heeft moeten omgaan met veel negativiteit in zijn muzikale en persoonlijke bestaan. Postmen ging uit elkaar, het samenwerkingsverband Committee Gunmen werd gestaakt en een definitief vertrek uit Nederland lijkt aanstaande voor de rapper. Mis wilde echter voorkomen dat het nieuwe album de donkere periode zou reflecteren: "Ik had veel verdriet en teleurstelling door de tegenslagen. Maar ik wilde gewoon muziek maken zonder druk. Ik wilde gewoon een dope album maken van Mis waarin ik back to basics zou gaan en dat is gelukt. Sommige teksten hebben wel een zwaardere lading maar door de muziek wordt het wat meer verteerbaar. Ik zat ook wel in de put maar ik had ook een soort power gekregen door al die situaties." A long way Het verhaal van Mis is bekend. Samen met jeugdvriend G-Boah begint de rapper/producer muziek te maken onder de naam Secret Recipe. Onder invloed van reggaegrootheid Burning Spear verandert het duo de naam in Postmen en hun eerste release ziet in 1997 het daglicht in de vorm van vijfhonderd roodkleurige vinylsingles van de track 'Docks Documents'. Kees de Koning was verkocht en tekende Postmen op Top Notch. Na het succes van de eerste single 'Cocktail' bleef zanger Shy bij de groep en het trio behaalde prijs na prijs voor het in 1998 verschenen debuutalbum 'Documents'. De lp's 'Revival' (2001) en 'Era' (2003) volgden en hielden de naam van Postmen meer dan levendig in het Nederlandse muzieklandschap. Ondertussen produceerde Mis ook nog de plaat van U-Niq, de compilatie 'Social Life', het album 'In Fine Style' van Robert Lee en leende hij zijn hand aan verschillende nummers van E-Life en Sonny D. In 2004 doofde de kaars van Postmen echter langzaam. Mis: "We hebben nooit gezegd: we stoppen met Postmen. Shy heeft wel in een interview op de Boombap gezegd dat hij ook wel aan solodingen zat te denken dus dat speelde sowieso al een aantal jaren. Maar we hebben onze laatste opname nooit afgemaakt en vanaf toen hebben we elkaar niet meer gezien. We zaten niet in een fight maar iedereen had het besef: 'it's time, Postmen is klaar.' Ik denk dat niemand van mij verwachtte dat ik solo zou gaan maar ik wilde gewoon een plaat maken. Ik wil niet stil zitten." Green Mis trok zich terug in zijn eigen Social Life studio en zette de eerste plaat van Postman in de steigers: "Veel mensen hadden misschien een verkeerd beeld van de ontstane situatie dus ik dacht: Ik moet mezelf in de clear brengen na 'Era'. Die plaat vond ik niet dope, ik was er niet blij mee en dat was ook een nare tijd voor ons." Terwijl het derde album van Postmen op positieve reacties kon rekenen verliep de totstandkoming van de plaat dus minder rooskleurig. Mis: "Ik was niet ontevreden over de muziek maar de belevenis was niet fijn. We hebben 'Era' opgenomen met heel veel moeite. Het was geen probleem om de nummers af te krijgen maar we hadden problemen met de communicatie naar elkaar. We hadden geen lol in de studio en het was best wel een beetje verzuurd." Op het nieuwe album 'Green' rapt Mis een aantal keer over een 'Jesus syndrome'. Hij ondervindt een gebrek aan waardering voor alle hulp die hij mensen door de jaren heen heeft gegeven. Dit gevoel heeft hij lang opgekropt maar hij kon de onterechte kritiek niet meer accepteren: "Ik offer mezelf op voor andere mensen. Dat is het gevoel wat ik bij deze plaat had. I've turned the other cheek many times maar dat doe ik niet meer. Ik voelde me ook een beetje gecrucified voor de zonden van andere mensen. Veel mensen kunnen me beschuldigen van dingen maar ik heb sowieso niemand genaaid met geld. Ik was daar, ik heb voor mensen gratis gewerkt terwijl ik wel een established artist was en je mij eigenlijk gewoon moest betalen. Die mensen heb ik een favour gedaan." Op het nummer 'They Know' rapt Mis dat hij altijd een grote aantrekkingskracht heeft gehad op verloren zielen. Hierdoor haalde hij toch veel problemen op zijn hals en ook dit is in het licht van het Jesus syndrome te zien: "Ik kwam laue gasten tegen. Het waren ontspoorde criminelen die opeens hoop zagen. Ze wilden met mij muziek maken om op die manier in een positievere wereld te belanden. Met Social Life was ik er natuurlijk ook voor de minder bedeelden. De mensen die naar me toe trokken en die ik om me heen verzamelde waren echt lost souls. Ik stak er zelf moeite in maar sommige problemen zijn niet met muziek op te lossen. Die mensen kon ik niet helpen." Ook de strijd tegen raciale ongelijkheid komt aan bod op 'Green'. In het nummer 'Confrontation' speelt racisme een grote rol maar toch ontstaat het beeld dat de tracks met een raciaal thema hun scherpe kantjes hebben verloren. Op dit gebied lijkt de boodschap van Mis door de jaren heen minder direct geworden. Hij verklaart: "Ik wil niet een politieke rapper zijn omdat ik gewoon een dude ben met een mening. Ik kreeg de stempel van politieke rapper en werd uitgenodigd voor bepaalde talkshows waar ik niet wilde zijn. Daarom ben ik ook niet zo diep op dat thema ingegaan. In mijn eigen wereld had ik al problemen die ik uit de weg moest helpen. Bij deze lp heb ik vooral de focus op vrienden, verraad en verlies gelegd. Een nummer als Confrontation gaat ook over de black community. Ik kan wel zeggen tegen een blanke dat hij een racist is maar we zijn zelf ook racistisch onderling. Ook in daad want we schieten elkaar kapot. In L.A. is er altijd op klaarlichte dag een moord. Midden op Venice Beach hebben ze gewoon iemand afgeknald in een bendegevecht. Dat zijn dingen die me meer zijn gaan aanspreken en ik ben me daar op gaan focussen. Ik breng wel een bepaalde boodschap in de muziek maar ik wil geen Michael Franti of een nieuwe Bob Marley zijn. Hij is natuurlijk een groot voorbeeld voor mij maar ik kan hem niet nadoen. Daarom vloeide de reggae ook langzaam uit de muziek. Ik kan niet de rastaman zijn terwijl ik een biefstukje eet." Gunz and ammo Naast de gebruikelijke vrouwelijke achtergrondkoortjes is de enige echte featuring op het album van echtgenote Anouk. Doorgaans zijn de leden van het Gunmencollectief ook op de platen van Mis te horen, maar die tijden lijken voorbij. De rappers hebben nog steeds contact met elkaar maar een gezamenlijke studiosessie zit er voorlopig niet in. Doordat de organisatie te wensen overliet, is er onenigheid ontstaan over de financiën van het Rotterdamse team. Mis kijkt terug: "De organisatie was slecht en daarom hielden we het niet vol. Muzikaal zat het goed, maar we waren helemaal niet bezig met zaken als advocaten en accountants. Ik had pas in 2002 een accountant. Ik heb belastingaanslagen gehad, daar word je ziek van. We waren helemaal niet geschoold in de zakelijke kant van de muziekindustrie. Zelfs de aanwezigheid van Kees de Koning heeft daarin niet geholpen. Tot de dag van vandaag zijn er mysteries rondom zaken als publishing. Er zijn mensen die nog nooit een Bumabetaling hebben gehad terwijl ze op lp's hebben gestaan die goud zijn gegaan. Ik wist daar niets van want ik snapte dat ook niet. Dat werd geregeld door mijn toenmalige management. Muzikaal hadden we nooit een probleem maar we waren organisatorisch gewoon heel wack. Als je serieus bezig bent, moet je gewoon met een vast team werken dat de bijzaken regelt zodat jij alleen maar aan de muziek hoeft te denken. We hadden een manager speciaal voor Gunmen moeten hebben en niet alleen voor Mis. Neem bijvoorbeeld kleine dingen als een BTW nummer. Je moet een BTW nummer hebben want anders kan ik je niet uitbetalen. Vroeger betaalde ik die mensen dan toch uit maar draaide ik uiteindelijk op voor de belasting van die gasten. Als je naar school gaat dan weet je dat je de boeken moet kopen want anders volg je de stof niet in de les. Dat geldt precies zo in de muziekindustrie want iedereen moet dat voor zichzelf weten. Je kan dat anderen niet kwalijk nemen maar daardoor ging het wel een beetje fout. Lees verder op pagina 2