 |
Black Milk: alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld: De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk: Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali: Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle: Doe-het-zelvers
Winne: Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow: Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie: Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir: Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny: Pak 'm ff beet
Postman Mis: Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay: Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna: Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog: De slavernij is over
Extince: Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam: De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun: Noem het geen comeback
Kees de Koning: Passion of the Kees
Devin the Dude: Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower: Storm na de stilte
DAC: Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets: Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
"This ain't no comeback, we never left where we live at". Op hun nieuwe album 'Reloaded' laat Smif-N-Wessun ons weten dat we het vooral geen comeback moeten noemen. Maar ondertussen is het zeven jaar geleden dat Tek en Steele, toen onder de naam Cocoa Brovaz, hun laatste officiële album 'Rude Awakening' uitbrachten. Na het Bootcamp Clik-optreden in de Melkweg is de eerste vraag die naar boven komt: Weten jullie zeker dat het geen comeback is?

Steele: Nah, het is geen comeback. Zoals we al zeggen in het refrein van Gunn Rap; we zijn eigenlijk nooit weggeweest. We zijn altijd muziek blijven opnemen en zijn nooit gestopt met optreden. We hebben voor Rawkus een album opgenomen dat nooit officieel is uitgekomen, maar hebben wel wat singles en mix-cd's uitgebracht. Onze echte fans zijn bij ons gebleven en hebben ons altijd gesteund, tot en met ons nieuwe album.
Maar voor de wat minder fanatieke fans is het erg lang erg stil geweest rond Smif-N-Wessun. Sinds '98 is er geen officieel album meer uitgekomen.
Steele: Klopt, maar daar zit ook een goeie kant aan. We krijgen nu de kans om het geheugen van die mensen op te frissen. Als ze nu naar onze show komen kijken, zeggen ze 'damn, dit is het eerste Smif-N-Wessun optreden van m'n leven, maar ik ken al die oude nummers van ze'. Dat zijn de mensen die we nu graag willen bereiken, om te laten zien dat we er nog steeds zijn. Met dezelfde energie als toen we net begonnen. In ons hart zijn we nog steeds dezelfde Tek en Steele die tien jaar geleden de deur open trapten.
Tek: En het blijft leuk om de wereld af te reizen en optredens te doen. Of het nou de eerste of de vijfde keer is dat we in een bepaalde stad zijn, het is altijd weer een bijzondere ervaring.
Laten we even teruggaan naar de begindagen van de Bootcamp Clik. Ik heb altijd het gevoel gehad dat jullie heel goed op weg waren, maar dat de groei stagneerde rond de release van het 'For Da People' album.
Tek: De tijd tikt door, dus je kan niet stil blijven staan. Nadat ik en Steele 'Dah Shinin' hadden uitgebracht, veranderden we als mensen en als artiesten. Het is logisch dat daardoor ook de muziek verandert. Ik weet dat zelfs sommige fanatieke fans ons een tijdje links hebben laten liggen, maar we hebben doorgezet. We probeerden op onze manier een hiphop-verjongingskuur door te voeren, en de muziek opnieuw op te bouwen. Het blijft zo dat 85% niet doorheeft wat er aan de hand is, die mensen willen gewoon feesten en maken zich verder nergens druk om. Maar tegelijkertijd heb je altijd die 10% die-hard hiphopliefhebbers die wél ergens om geven. Die mensen zijn we nooit uit het oog verloren. Dus sommige mensen zullen het misschien een comeback noemen, maar Bootcamp is nooit weggeweest.
Het is ook opvallend dat de hele Clik na al die jaren nog steeds bij elkaar is. Jullie moesten je groepsnaam veranderen, Black Moon had jarenlang ruzie met hun label, Heltah Skeltah ging uit elkaar, maar ondanks al die problemen staan jullie nog steeds samen op het podium. Hoe komt dat?
Steele: We zijn een familie, dat is het belangrijkste. Veel hiphop-families zijn uit elkaar gevallen, maar wij zijn samen binnengekomen en we rocken nog steeds met z'n allen. Onze band is door de jaren heen alleen maar hechter geworden. Het gaat ook niet alleen maar om verkoopcijfers. Begrijp me niet verkeerd, ik wil graag zoveel mogelijk platen verkopen, maar we kunnen veel meer bereiken met onze muziek. We krijgen de kans om de hele wereld af te reizen en contact te maken met onze fans, en zelfs met mensen die ons helemaal niet kennen. We krijgen de kans om te laten zien dat deze hiphop-shit ons aan het hart gaat. Als wij op het podium staan, creëren we een band met ons publiek. Of je nou vooraan staat te springen, of langs de zijkant met je hoofd knikt en een joint rookt, we proberen ons altijd met je te identificeren. Want eigenlijk zijn wij precies dezelfde soort gasten. Ik ben altijd een hiphop-fan gebleven, en dat zal ook nooit veranderen.

Wat wordt jullie volgende stap?
Tek: Meer muziek maken. We stoppen nooit met recorden. Als we ergens zijn om een show te doen, proberen we tijd vrij te maken om ergens wat op te nemen. Soms doen we wat met lokale artiesten, werken we aan muziek voor de nieuwe Duckdown-verzamelaar, het nieuwe Bootcamp-album, of de volgende van Smif-N-Wessun. Sean P heeft alweer een stuk of twaalf tracks klaarliggen voor z'n 'Jesus Price' album.
Nu de Bootcamp Clik weer op gang is gekomen, met al die nieuwe albums in aantocht, heb je het gevoel dat jullie eindelijk zijn waar jullie horen te zijn?
Tek: Ik spreek voor mezelf, maar op dit moment denk ik dat niemand tevreden is met de plek waar we nu zijn. Je kan nooit stoppen met leren, je moet jezelf blijven verbeteren. We zeiden het al op 'Dah Shinin': “Keep It Moving”. Blijf in beweging. Als we een hoogtepunt bereikt hebben, gaan we op zoek naar het volgende hoogtepunt. Dus nee, we zijn nog lang niet waar we horen te zijn. We zijn nog steeds aan het bloed-zweet-en-tranen om een stapje verder te komen. Zakelijk gezien, muzikaal gezien, en ook gewoon in het leven zelf. Op het moment dat je zo tevreden bent dat je niet meer verder hoeft, kan je net zo goed op de grond gaan liggen en aarde over je heen laten scheppen.
Tekst: Sendar / Beeld: Duck Down
|
|
|
|