 |
Black Milk:
alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld:
De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk:
Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali:
Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle:
Doe-het-zelvers
Winne:
Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow:
Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie:
Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir:
Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny:
Pak 'm ff beet
Postman Mis:
Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay:
Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna:
Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog:
De slavernij is over
Extince:
Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam:
De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun:
Noem het geen comeback
Kees de Koning:
Passion of the Kees
Devin the Dude:
Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower:
Storm na de stilte
DAC:
Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets:
Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Menig purist zag Eyedea & Abilities misschien als reddende engelen van hun lang gekoesterde normen & waarden. Als dj/mc combo wonnen ze afzonderlijk verscheidene battles; Abilities stond twee keer in de finale van US DMC dj kampioenschappen en Eyedea won de ‘Blaze’ battle op de Amerikaanse tv-zender HBO. Inmiddels maken ze furore met hun tweede album ‘E&A’, dat gezien zou kunnen worden als een alles-in-één oldskool-revival. Helaas voor de fanatiekelingen bedanken hun profeten voor de eer.
Battlen doen ze bijvoorbeeld niet meer. Eyedea legt uit waarom: “Fans die je krijgt door te battlen zijn vluchtig. Ze kijken niet uit naar je battles. Als je liedjes schrijft blijven ze terugkomen.” Maar die liedjes op hun laatste album leunen wel erg vaak op battle-lyrics. “Ik wilde leren hoe ik m’n stem agressiever kon gebruiken en battle-rap te maken, zoals de muziek waar we vroeger naar luisterden. Wat ik ook geleerd heb is dat ik m’n emoties en m’n stem kan gebruiken om net zo overtuigend andere dingen te laten zien. Zo niet meer. Wat opvallend is aan onze artistieke ontwikkeling, is dat het niet per se een indicatie is welke richting we in de toekomst in zullen slaan. Op het moment zijn we vooral bezig uit te vinden hoe we onszelf kunnen zijn in onze muziek en daar vrij in te zijn. We zullen vast fans kwijtraken, maar daar gaat het niet om. In de eerste plaats willen we goed zijn. We willen gruwelijk zijn. Dan voelen wij ons er goed over. Fans komen dan op de tweede plaats. We wíllen wel popsterren zijn, maar het is niet ons doel. Het heeft geen betekenis; het is zo zielloos.”
Freestyle Jazz
Eyedea & Abilities waren nooit zo ver gekomen in de battle scene zonder enig improvisatie vermogen. Tot de dag van vandaag staan hun shows bekend om de grote hoeveelheid freestyle. Abilities, die naar eigen zeggen erg veel geblowd heeft die dag, komt verassend enthousiast uit de hoek: “De freestyles zijn het leukste deel van de show. Gewoon helemaal loslaten, uitdrukken wat je op dát exacte moment voelt.” Eyedea onderbreekt: “We gaan verder dan freestylen. We verzinnen ter plekke nieuwe nummers, van de beat tot het refrein en de coupletten. Oude nummers steken we in een nieuw jasje.” Abilities: “Zoals jazz, alleen dan met dj’en en mc’en. We proberen daarmee een beetje de vrijheid te behalen die je hebt met andere instrumenten”. Eyedea klopt zichzelf op de borst: “Zie je wel. We klinken wel intelligent.” Net als een echt jazzcombo is er daarom ook ruimte voor zowel Eyedea als Abilities om het voortouw te nemen. Abilities vertelt: “Ik ben echt een frontman, maar als je het goed bekijkt, doe ik niet eens zo heel veel op ‘E&A’. Bij de live show is dat evenwichtiger. In de toekomst zullen we het nog meer gaan integreren.”
Natuurlijk blijf je als dj een beetje op de achtergrond. Het is nog altijd E&A, niet A&E. “Traditioneel kwam de dj eerst, zoals Eric B & Rakim, maar dit klinkt gewoon beter. Onze namen zijn toch kut verder.” Abilities was liever onder een andere noemer de eeuwigheid ingegaan: “Ik heb gewoon een woordenboek opengeslagen, en ‘Abilities’ was het eerste woord dat ik zag. Ik was toen 17. Het klinkt zo kinderachtig, het klinkt als een naam voor een battle-dj.” “En mijn naam dan: EYEdea. Ik spel het verkeerd, net zoiets als ‘fat’ met een ‘ph’. Tja, ik was ook tien ofzo toen ik dat verzon.”
Bandnamen zijn op zich wel dope, alleen die van ons is kut. Twee van mijn favorieten zijn Public Enemy; dat kan zo’n beetje álles betekenen, en Cannibal OX; omdat het perfect past bij de muziek die ze maken.”
Emo-Rap
Je zou verwachten dat het illustere duo als echte puristen volzaten met theorieën over hoe ‘hiphop’ zou moeten zijn. Als het ooit al zo was, dan hebben de onophoudelijke vragen van interviewers over dit thema ze er vanaf gebracht. Vooral Abilities lijkt zich vragen over dit thema persoonlijk aan te trekken: “Als je iets goed vindt klinken, moet je dat doen. Toen ik jonger was hield ik me bezig met genres enzo, maar nu wil ik liever niet in een hokje gestopt worden. Als dat ons gebeurd zou het voor mij het ultieme compliment zijn. We maken geen hiphop omdat we ‘real’ willen zijn. We doen het omdat we houden van dj’en en mc’en. Het is mooi meegenomen dat het traditioneel is, maar het zou nog steeds cool zijn als het dat niet was. Het gaat om de energie en de originaliteit.”
Slug, E&A’s vroegere tourpartner en labelbaas, vertelde ons eerder dat de scene in het Midwesten van de VS traditioneler van aard was dan tegenwoordig de East- en West-Coast. Op tekenende wijze vertelt Eyedea dat hij zich er liever niet mee bezig houdt, om er vervolgens uitgebreid op in te gaan: “Veel van mijn favoriete groepen komen van de Westcoast. Shit die heel erg innovatief is, zoals Freestyle Fellowship. ”Mensen zijn teveel bezig met ‘echt hiphop’ zijn. Rappers die zo denken, zijn geen echte artiesten.” Abilities: “Misschien ben je wel helemaal niet ‘hiphop’. Hetzelfde geldt trouwens voor andere muzieksoorten. Doe gewoon waar je zin in hebt en laat andere mensen je maar plaatsen als ze daar behoefte aan hebben. En natuurlijk hou ik van hiphop. Maar mensen bestuderen het teveel. Je hoort er lol in te hebben, maar ze maken er een fokking universteitsvak van. Mensen zijn net lemmingen. Ze maken zich meer druk om de persoon Jezus dan dat ze proberen een goed mens te zijn. Persoonlijk word ik bijvoorbeeld meer beïnvloed door politiek, of basketbal spelers, dan door 90% van de muzikanten. Ik snap niet waarom we het hier altijd maar over moeten hebben. Kijk naar Andre(3000- van Outkast). Denk je dat het hem kan schelen of hij geclassificeerd wordt als ‘hiphop’? Terwijl hij de béste hiphop artiest is! Dat is de essentie van hiphop, het kan hem geen fuck schelen. Vraag een dj Red Alert; zelfs Madonna was hiphop. Als je hiphop dj was en je draaide een breakbeat, dan was dat hiphop.”
”Mensen noemen ons soms emo-rap. Het is allemaal zo dom.” Gevraagd of dat niet iets met huidskleur te maken heeft, wil Eyedea hier nog het een en ander over kwijt:
“Het is racisme. Emotionele rap? Was Tupac niet emotioneel dan? Het is een term bedacht door de pers, en daarmee bedoel ik blanke studentjes die zich identificeren met deze ‘nieuwe stroming’. Zodat ze kunnen zeggen; eindelijk, iemand die aan ónze kant staat. Ze zijn bang voor de zwarte cultuur. De meesten schreven niet eens over hiphop tot ze zagen dat blanken het ook deden. Het is die typisch Amerikaanse blanke bekrompenheid. En het heeft niets te maken met hoe de menselijke hersenen dingen indelen, zoals: dit is een stoel. Het zegt, déze stoel is beter dan die ándere stoel, vanwege de kleur.” Op dat punt vinden de heren het genoeg, en maken aanstalten om op te staan.
We weten ze nog net een vraag over hun toekomstplannen door de strot de duwen. Abilities: “Ik ga meer in de richting van turntablism. Qua beats ga ik nog wel wat drums programmeren, maar ik wil minder doen met samples en meer met live scratchen, zodat ik meer van mezelf er in kan stoppen en het kan uitvoeren in plaats van op een knopje van een sampler te drukken. Ik wil jazz-drumpatronen gaan gebruiken, meer gaan werken met hi-hats en rides en verschillende maatsoorten.” Zou iemand daar op moeten rappen dan? “Eyedea kan het. “Inderdaad. Wacht maar.” Abilities kan het niet laten om nog wat te vertellen over zijn favoriete gespreksonderwerp: “Eigenlijk zou elk album dat je luistert zijn eigen genre moeten zijn. Dan is ons genre dus ‘Eyedea & Abilities’”. “En die naam...” zegt Eyedea alvorens te pauzeren om de spanning op te bouwen, “is KUT”. Het is maar dat je het weet.
Tekst: Robin / beeld: Vinz
|
|
|
|
