De begindagen
Komt hiphop nu terug in reclames, op MTV, in tijdschriften, internetsites, films en vele andere media, ooit was er een tijd dat hiphop nog niet zo wijdverspreid en algemeen bekend was. Enkele pioniers legden het begin van de hiphopcultuur vast, waaronder fotografe Martha Cooper. Hier een klein overzicht van meer boeken en documentaires over deze begintijd.
Films & Documentaires
Wildstyle (1982) - Charlie Ahearn
Film waarin de 'acteurs' vooral zichzelf spelen. Met onder andere graffitischrijvers Lee en Pink, DJ Grand Master Flash en MC The Chief Rocker Busy Bee.
Style Wars (1983) - Henry Chalfant & Tony Silver
Documentaire over de hoogtijdagen van graffiti in New York.
Graffiti Rock (1983) - Michael Holman
De hiphopversie van Idols. Het programma kwam niet verder dan een eerste aflevering, maar bevat optredens van Run DMC, Kool Moe Dee en Fab 5 Freddy.
Beat Street (1984) - Stan Lathan
Gelikte Hollywoodfilm over een beginnende hiphop DJ.
Boeken
Subway Art (1984) - Henry Chalfant & Martha Cooper
De graffitibijbel, vol foto's van onder andere Dondi, Blade en Seen.
Back In The Days (2001) - Jamel Shabazz
Fotograaf Jamel Shabazz fotografeerde van 1980-1988 bboys en flygirls op straat. Met een introductie van Fab 5 Freddy.
YesYesYall (2002) - Jim Fricke & Charlie Ahearn
Het verhaal over het onstaan van hiphop, verteld door pioniers als Kool DJ Herc en Grandmaster Flash. Bevat ook foto's en flyers van d e eerste hiphopfeesten.
Hip Hop Files, photographs 1979 - 1984 (2004) - Martha Cooper
Fotoboek met essays en quotes van onder andere Charlie Ahearn, Afrika Bambaataa en Rammellzee.
|
 |
Love & Business deel II
De gezegende vloek van de mp3
De Leidse School
Geschiedenis en ontwikkeling van de Leidse graffiticultuur
Mythe van The Golden Age
theBoombap zet de voors en tegens op een rij
theBoombap's Paper Chase
Hip hop berichtgeving door kranten
Binnenlandse Funk II
De dorpen in
Probleemwijken
"Het blijft mijn thuis"
Love & Business
"Hip hop is voor altijd mijn roots"
Hip Hop Sites in Nederland
Het grote complot van...
Politickin'
Rappers als woordvoerder of als gesprekspartner?
Lijstjes zijn hip hop!
Het beste van 2006 volgens de Squad & friends
Beat this! A Hip Hop History
Een documentaire over de beginjaren van Hip Hop in de South Bronx
Vinyl is dope
Iedereen verdient een plaat
Vinyl is dood
Wie heeft er nog een plaat nodig?
80 Blocks from Tiffany's
Preschool documentaire over 1970's Bronx gangs
Martha Cooper:
Pas als iets niet meer bestaat, beginnen mensen ervan te houden
Keeping it real
Nederlandse rappers spreken over afkomst, publiek en zelfbeeld
Hip Hop Immortals
Het belang van de coverfoto voor de verkoop van muziek
Binnenlandse Funk
Neerlandse breaks in bange dagen
Made in the Shade:
10 jaar theater op gevoel
Hip hop en graffiti:
Voelen schrijvers zich nog steeds
b-boys?
|
|
 |
Ze draagt een spijkerjasje met afgeknipte mouwen, waarvan de achterkant in 1982 beschilderd is door graffitischrijver Kame 1. 'Een maand nadat ik dit jasje van hem heb gekregen, werd hij doodgeschoten. Ik ben er zuinig op en draag het zelden, maar dit leek me een mooie gelegenheid'. Het presenteren van een nieuw boek moet voor Martha Cooper inderdaad reden genoeg zijn haar jasje uit de kast te halen. Ruim twintig jaar na dato zijn haar graffiti- en breakdancefoto's samengebracht in het boek 'Hip Hop Files, photographs 1979 - 1984'. De fotografe is een van de eersten die de opkomst van de hiphopcultuur wist vast te leggen. Een gesprek over het ontstaan van hiphop, pionierswerk en vergankelijkheid.
Martha bladert door haar boek en laat zwart wit foto's zien van kinderen die op straat aan het spelen zijn. Kinderen bij een waterpomp, klauterend over een hek of garage spelend in een autowrak."Iedere dag als ik voor de New York Post mijn films moest ontwikkelen kwam ik langs deze straten en gebruikte ik mijn laatste foto's op het rolletje om foto's van kinderen te maken. De Lower East Side is nu opnieuw gebouwd, maar er was een tijd dat die buurt er uitzag als de South Bronx. Het waren straten vol met verwaarloosde, verlaten gebouwen. In dat opzicht zijn deze foto's historisch. Ik was geïnteresseerd in kinderen die zichzelf vermaakten, creatieve oplossingen bedachten. En op een dag zag ik Edward, HE. Ik maakte een foto van hem op een dak met duiven. En hij vroeg me; 'waarom maak je geen foto's van graffiti?' Ik had het wel gezien, de namen op de muren, maar het was op dat moment niet zo artistiek dat je het echt opmerkte, je liep er voorbij. Maar HE liet me zijn schetsboek zien en zei dat hij de tekening op de muur had ontworpen. In dat schetsboek stond ook een schets waarover hij droomde; zijn naam op een trein. Op het moment dat ik zag dat het niet zomaar vandalisme was, maar dat kinderen het ontwierpen, raakte ik gefascineerd."
Martha Cooper stopte met haar werk voor The New York Post en ging verder als freelance fotografe. "Het was een beslissing die mijn leven heeft veranderd. Ik voelde dat ik meer tijd nodig had." Dit betekende niet dat ze dacht van haar graffiti en breakdance foto's rond te kunnen komen. Om zichzelf te onderhouden maakte ze ook reportages voor National Geographic en andere tijdschriften."Ik had niet zoveel vertrouwen in mijn hiphop foto's, ik kon het aan niemand verkopen. Ik heb eigenlijk nooit een graffiti of breakdance reportage aan een Amerikaans tijdschrift kunnen verkopen, alleen maar aan Duitse of Franse." Van concurrentie had Martha in ieder geval geen last, want er waren op dat moment weinig tot geen andere fotografen die eraan dachten de opkomst van hiphop te documenteren.
"Die periode van 79 tot 84 is heel erg vroeg, dat realiseerde ik me niet tot kortgeleden. Ik was niet geïnteresseerd in hiphop muziek, ik dacht altijd: hoe stom kan je zijn om alleen maar foto's te maken van rappers en dan met pensioen te gaan? Ik heb altijd gevonden dat breakdance en graffiti zich beter leenden voor de fotografie. De muziek, het rappen en djen, leent zich beter om op te nemen dan om een foto te maken van iemand met een microfoon in zijn hand. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de anonieme cultuur in plaats van in bekende rappers. Ik volgde de muziekscene niet. Ik heb dus maar een klein gedeelte van dat tijdperk vastgelegd. Toch heb ik enorme files, kasten vol met van die foto's."
|
|
|
|
