theBoombap presenteert
artikelen uyt den ouden doosch

Gang Starr’s Competitie

April 2011, de auteur kijkt terug : Ter gelegenheid van de release ‘Full Clip: a Decade of Gang Starr’ kon ik op uitnodiging van het label naar New York om een interview te doen voor het magazine Update. Op voorwaarde dat ik ook iets moest doen met de girlband Luscious Jackson... Van punkrock had ik totaal geen verstand, maar met die trip in het vooruitzicht wilde ik me er best in verdiepen. Met wat andere journalisten werd ik opgewacht door een limo waar Funkmaster Flex op HOT97 uit pompte en verbleven we in een top design hotel. Dat kon toen nog. Ergens in een kantoorgebouw middenin Manhattan, kwamen we via een vage lift in de ruimte waar Biggie, Jay Z en Black Moon klassiekers opnamen. Premier was duidelijk helemaal op zijn plek in de ruimte waar hij al zoveel tijd had doorbracht. Dat een oude jeugdvriend die dag bij hem langs was, maakte hem helemaal zichzelf. Zo bleek dat de locatie van een interview ook echt het verschil kan maken.

Oorspronkelijk gepubliceerd in juni 2000

D&D Studios, Manhattan, New York. Hier zijn vele legendarische hip hop platen opgenomen. Naast een verloren Gloria Estefan productie hangen ze allemaal aan de muren. Velen daarvan zijn van de hand van DJ Premier. Zichtbaar op z’n gemak zit hij in Studio B met een oude vriend uit Texas en de rest van zijn vriendenclub: drumcomputers, mengboards en draaitafels. Het gebeurt niet vaak dat de onbetwiste hip hop grootmeester van de jaren negentig zich laat ondervragen. De passie voor muziek en de inspirerende studio-omgeving doen de woorden echter uit zijn mond vliegen.

Premier: “Ik maakte vroeger altijd mijn tracks in studio A, maar tijdens de opname van ‘Now You’re Mine’ in 1992 hadden Guru en ik ruzie. Hij praatte niet meer met me en ik besloot om hier alleen te gaan zitten. Om z’n frustratie kwijt te kunnen, waren alle lyrics op dat nummer gericht op mij. Dat boeide me niet zoveel, totdat die plaat ook echt uitkwam!”
Het geluid van de andere studio bevalt Premier minder goed. “Studio B heeft een subwoofer in de vloer en ik wil altijd staan als ik tracks maak. Ik ben dan altijd onrustig.” Wijzend naar het midden vertelt hij: “Als ik daar sta en het klinkt niet goed, dan klinkt het nergens echt goed.”
Nadat hij voor Lord Finesse in 1989 ooit een nummer moest inscratchen bleef Premier bij D&D plakken. “Toen ik die tape afdraaide in m’n busje klonk het zo goed, dat ik wel voor die vibe terug moest komen.”

De ontwikkeling

De liefde voor muziek sloop er in zijn geboorteplaats Texas al op jonge leeftijd in. “Ik was altijd al gefascineerd door de platen van m’n moeder. De vormgeving van de hoezen en hoe ze dan ronddraaiden. Soms paste de muziek precies bij het logo op de plaat”, vertelt hij met zachte stem. Tijdens zijn studie informatica kwam hij DJ R.P. Cola tegen. Premier kende hip hop wel, maar had nog nooit iemand zien scratchen. “Hij stond bij de universiteitsradio ‘5 Minutes of Funk’ van Whodini te spinnen en zag er anders uit dan wij: hij had ‘jherri curls’ van achter en kort haar boven. We leerden elkaar kennen en uiteindelijk mocht ik met zijn apparatuur klooien.”

Waxmaster C was geboren en het duurde niet lang voordat hij naar New York wilde verhuizen. “Daar kwam hip hop vandaan, dus daar moest je het toen leren", herinnert hij zich. “Vooral hoe ze eruit zagen, de attitude en de woorden. Ik kende Brooklyn al omdat m’n opa daar woonde. Hij was muzikant en ik vond dat altijd al interessant. Elke vakantie gingen we naar hem toe en hij liet me de hele stad zien. Ik had er veel vrienden gemaakt waar ik nu nog steeds mee optrek.”

In Texas ging hij bij een platenzaak werken. De manager kende de eigenaar van het label Wild Pitch en via hem leerde hij Guru kennen. “Ik had een demo gemaakt met twee schoolvrienden. Guru hoorde die en vond m’n productie cool. Omdat hij twee vrienden had in de groep Gang Starr die wilden vertrekken, was hij op zoek naar een DJ. Mijn groep viel ook uit elkaar. Een van mijn vrienden ging de marine in, de ander mocht van zijn moeder niet naar New York verhuizen. Ik vond dat ik er rijp voor was om naar New York te vertrekken, ondanks het feit dat mijn ouders er ook tegen waren. Zo kwamen dus we bij elkaar.” De naam Premier kreeg hij later van z’n moeder, omdat ze vond dat hij altijd al voor de massa uit liep. DJ Premier: “Ik zat eerst in de punkrock golf en had toen al een flat top!”

De pacman

De Gang Starrs hebben het niet makkelijk gehad met behalen van hun positie in de hip hop. Maar problemen hebben ook een positieve kant. “Alles gaat tegenwoordig zo makkelijk in de entertainment. Dat verwent mensen. Ik wil dat niemand uit mijn vriendenkring zomaar zelf op weg gaat als hij er niet klaar voor is. Ik ben blij dat er met me gesold is in die jaren voordat het succes kwam. Als dat tijdens je succes gebeurt, ben je er niet op berekend. Je krijgt er ook een neus voor. Nu kan ik de mensen er zo uit pikken die tijdens een zakenmeeting lullen. Vroeger ging ik voor problemen altijd naar vrienden, maar nu hou ik ervan om ze zelf op te lossen. Net als Pacman; je eet al die probleempunten op en je krijgt steeds meer energie. Die stop ik weer in de muziek die ik maak. Elke keer als ik een track heb gemaakt moeten ze allemaal zeggen: damn, he did it again!”

Die uitspraak hoor je inderdaad vaak over een Premier-productie en dat weet hij maar al te goed. “Ik heb verleden week een track voor Rakim’s nieuwe album gemaakt en ik was er niet tevreden over. Hij vond het dope, maar als het me niet lekker zit dan wil ik niet dat het gebruikt wordt. Vooral niet bij zo’n held als hij. Ik zei dat hij de tape weg moest gooien en dat deed hij uiteindelijk ook”. Dat de track de nieuwe single zou worden, speelt ook een grote rol. “Ze willen tegenwoordig allemaal een single van me. Daar steek ik dan al die ‘Pacman-energie’ in. Op een Gang Starr album doe ik twaalf nummers die niet allemaal een single hoeven te worden. Maar als een artiest twee tracks wil, sta ik tussen tien andere producers. Ik wil dat die twee van mij diegenen zijn waar iedereen het over heeft. Aan de andere kant wil ik ook dat die anderen met iets goed komen, want dan ga ik meteen de studio weer in om iets nog beters te maken.”

Hij is nog nooit jaloers geweest op andere producties. “Het is een competitie. Net als in de NFL neem je het op tegen andere teams. Vergelijk het ook maar met zaken doen. Het gaat erom om naam te maken en daarmee te overleven totdat je iets beters vindt. Ik kan hip hop niet eeuwig blijven maken.”
Een eigen label zit wel in de planning, maar met de huidige drukte zou het teveel hoofdbrekens opleveren. “Als artiest heb je altijd een eigen kijk op de zaak. Je hebt van tevoren een plan uitgestippeld, dat breng je naar een label en je bent overtuigd dat het werkt. Als je doet wat een label zegt dat je moet doen, beschouw ik je niet als artiest. Zo hebben we dat nu al tien jaar gedaan: we zijn onze fans en de muziek altijd trouw gebleven, niet de ‘politics’.”
Hoe succesvoller ze werden, hoe hectischer het leven. “Dat hoort erbij. Je hoort mij ook niet klagen, want ik zou niets liever doen dan dit. De moeilijkheden neem ik voor lief: het laat me weten dat ik niet anders ben dan een ander. Mijn stront stinkt ook gewoon.”

Het contrast

Even later komt Guru binnen sloffen. Hij ploft op de bank, stoned van de wiet of wat dan ook en rochelt een beetje voor zich uit. De woorden komen moeilijk uit de mond van de anders altijd energieke rapper.
Toch weet hij nog iets te vertellen over de zakelijke houding van Premier en hemzelf. “Het is zo gegroeid. We zijn zo lang slecht gepromoot dat op een gegeven moment onze populariteit groter was dan de verkopen. Daar moesten we zelf hard aan werken. Het voordeel is dat we er nu, na tien jaar, nog steeds zijn.”

Guru kwam in 1984 naar New York, dat slechts vier uur rijden was van z’n woonplaats Boston. “We kwamen altijd de nieuwste kleding kopen zodat we konden opscheppen tegen vrienden. Er lagen dus al wat roots voordat ik me hier ging vestigen. Toen ik ging verhuizen raakte ik eerst in een sneeuwstorm verzeild. Ik moest gaan liften naar Brooklyn waar ik bij m’n tante zou gaan wonen.
Ik had 40 dollar per week, mocht geen vrouwen meenemen en ‘reefers’ waren verboden. ‘Rest in peace’. Ik woonde om de hoek van Daddy O van Stetsasonic en Audio Two. Ik zag Biz Markie en Big Daddy Kane in Albee Square Mall. Iedereen kende iedereen in de scene.”

Het geweld

Het verschil tussen Boston en New York is dat de Bostonse ‘urban areas’ veel kleiner zijn. “Als je iemand iets flikt in Boston, weten ze je zo te vinden. In New York is het makkelijker om je te verstoppen.” Twee New Yorkse rappers zijn op straat vermoord: Big L en Lost Boys’ Freaky Tah. “Het is altijd erg als mensen die je kent, wegvallen. Het echte dramatische is dat ze geen kans hebben gekregen om echt bekend te worden. Ik was er verleden jaar ook bijna geweest. Ik liep net de studio uit toen ik werd overvallen. Er lag overal bloed”, gromt hij. “Ik had ze die juwelen gewoon willen geven, maar ze moesten per se rammen. Vier gewapende gasten op een slachtoffer. Ik had vijftig hechtingen.” Een oneerlijke competitie.

Tekst en foto’s door Jeroen van Hove.