theBoombap presenteert artikelen uyt den ouden doosch

Ingmar Says Bassie & Adriaan of Snoop & Dre?

April 2011, de auteur kijkt terug : Back, waaaaaaay back, zocht ik als student een niet al te ingewikkeld baantje om de karige basisbeurs te kunnen aanvullen. Ik leende cd’s in een groezelig zaakje en de eigenaar van deze zaak (van buiten slick, van binnen net zo groezelig als zijn zaak) besloot mij voor twee avonden in de week aan te nemen als kassaknecht. Er was een kleine kring van jonge, fanatieke hiphopheads die wekelijks langskwamen om de nieuwste Gang Starr, Wu-Tang of Nas te lenen, de hoesjes onleesbaar onder te taggen en bij het drie weken te laat inleveren te zeggen dat het wel aardig was, maar toch zeker geen 4 mikes van The Source. Twee van deze scholieren vormden de basis van The BoomBap. Dankzij hun aanbod om een column te schrijven verdien ik al tien jaar mijn geld met schrijven. Heren, nog duizendmaal dank voor het aanwijzen van mijn loopbaanpad en rock, rock on!

Oorspronkelijk gepubliceerd in april 2001.

Hip Hop en opvoeding. Jullie hadden nooit gedacht daar ooit iets over te lezen en ik had nooit gedacht daar ooit iets over te gaan schrijven, maar van de week gebeurde er iets dat mij tot dit onderwerp bracht. Ik ben niet van plan om op deze plaats teveel over mijzelf te schrijven, maar voor een goed begrip van deze column is het wellicht van belang om te weten dat ik vader ben van twee zonen van 5 en 2 jaar oud.
Van de week keek ik op een vrije middag met de jongens TV (een goede vader zou moeten voorlezen, plakken en knippen, ik weet het…) en tijdens de reclame op Cartoon Network zapte ik even naar MTV.

Daar was de nieuwste clip van Snoop te zien (waar hij in die grote All Star schoen woont). Een typisch gezellig Snoop niemendalletje met alle sensueel bewegende en grotesk geschapen jongedames, veel Indo-rook en glazen sjampoepel, Snoop op rollerskates (hilarisch, en let op de blauwe Crip veters!), Dre met zijn lelijke kop erbij, niks aan de hand.
Totdat ik tot mijn stomme verbazing zag dat mijn zoontjes met open mond naar alles zaten te kijken, de ogen vol onbegrip. “Papa, waarom is die mevrouw bloot?” “Heeft zij het niet koud?” “Waarom beweegt ze zo raar?” “Het huis staat in brand, allemaal rook! Waar is de brandweer?” Nog mazzel dat het geen clip van Eminem of Ja Rule was…
Toen wij weer snel terugzapten naar Yogi Bear was alles alweer vergeten, maar hoe moet dat over een jaar of zes als ze mijn oude teepjes van Schoolly D, NWA en andere briljante vuilbekken ontdekken? Leg dan maar eens uit dat Dragonball-Z destijds te gewelddadig was om naar te kijken, maar dat Ice-T op papa’s CD een politieagent afknalt en dat papa dat grappig vindt.

Ik heb volgens mij een aantal opties. Of ik ga heel geforceerd uitleggen dat wat zij horen en zien niet is wat zij denken dat het is en dat Bassie en Adriaan veel leuker zijn dan die rappers (gedoemd te mislukken; kinderen zijn wandelende leugendetectoren). Of ik verbied hen met boze blik en geheven wijsvinger om ooit nog eens door zo’n oude Source te bladeren met een bijna blote Lil’Kim voorop en ook maar een seconde te beluisteren van The Predator van Ice Cube (wat natuurlijk allen maar de aantrekkelijkheid van deze activiteiten verhoogt en mij het gevoel geeft alsof ik Tipper Gore ben).
Of ik sta hun toe alleen maar 3 Feet High And Rising te draaien, met uitzondering van Darwin’s Revenge en de De La Orgy, of alleen maar The Roots of Black Star (waardoor ze zich voor altijd van dit soort meesterwerken zullen afkeren, wat ik jammer zou vinden).
Of ik laat hen lekker hun gang gaan en hoop op het bakkies-effect (Toen een 27mc zender nog verboden was in Nederland had iedereen een bakkie; breaker-break, kom er maar in Bruine Beer, wat is je QSL en nog meer van die eighties bullshit. Vanaf het moment dat dit werd toegestaan gooide iedereen z’n bakkie met het schaamrood op de kaken op de schroothoop)? Dus gokken dat ze vanzelf gapend van verveling Cypress Hill en Fat Joe afzetten en zich hoofdschuddend afvragen waarom die ouwe dat nou zo leuk vindt? Met het risico dat ze tot dit moment van verzadiging in de klas rondbazuinen dat papa CD’s met schieten, ontploffingen en/of geluiden van neukende mensen heeft! Tof! Neem eens mee naar school! (Van wie is deze troep, jongen? Van mijn pa, meester! Klas juicht. Dat wordt een zware ouderavond…)
Ik neig naar de laatste optie. De Playboys van mijn vader waren veel spannender toen ik ze niet mocht “lezen” op zolder, dan toen ik ze zelf kon kopen (wat ik dus nooit heb gedaan, aaaahhhhh, brave eikel!!). En zo’n bezorgde juf aan de deur lijkt mij ook wel een uitdaging (Maar mevrouw, het is alleen maar Historisch Amerikaans Neger Cabaret! Dit veroordelen riekt naar rascisme! Bent u soms lid van de Taaliban? Cultuurbarbaar!).

De mannekes op een stoel vastbinden en 72 uur lang non-stop verplicht naar papa’s muziek laten luisteren en kijken (zei daar iemand A Clockwork Orange?) is natuurlijk ook uit den boze, maar hen de keuze laten er naar te luisteren als ze dat willen en hen in ieder geval, als ze daar aan toe zijn, de ontstaansgeschiedenis en sociaal-culturele context van Hip Hop uitleggen (gaap!) is wat ik ga doen. Nu eerst hun hoofdschuddende en zuchtende moeder nog uitleggen wat er tof is aan Hip Hop…

Tekst: Ingmar van der Hoek.